Tweet
Sevgi öyle bir duygudur ki, verdikçe artar, paylaşıldıkça büyür. Ama aptallık ta aynen öyledir; verdikçe artar, paylaşıldıkça büyür. Üstelik sevgi ile aptallık arasındaki ilişki sadece ikisinin de paylaşıldıkça artmasında, verdikçe büyümesinde değildir. İkisinin arasında çok daha derin, çok daha anlamlı bir ilişki daha var; Sevg, akılla birleşmediği zaman, derhal aptallığa dönüşebilir.
Benim mutluluk reçetem “insanları seveceksin” ilkesidir. İnsanları seveceksiniz ama karşılıksız seveceksiniz. Çünkü insanoğlu vefasızdır.
Çünkü siz insanları severken, onlar size her türlü kötülüğü, kalleşliği yapabilir.
Hem de hemen bugün, bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa öbür gün, ama bir gün mutlaka, hem de çok yakında. İşte bu nedenle insanları karşılıksız seveceksiniz. Ancak böyle hem güçlü, hem sevgi dolu ve bu nedenle de mutlu olabilirsiniz.
İnsanları karşılıksız sevmek, ancak güçlü kişilerin marifetidir. İnsanların hem iyi hem kötü niteliklerini dikkate almadan onları koşulsuz severseniz, yaralanmanız kaçınılmaz olur. Sevginize karşılık beklerseniz, gücünüzü yitirirsiniz! Başkalarına, hem de sevdiklerinize, yani sizi kırabilecek, sizi incitebilecek kişilere bağımlı olursunuz.
Peki karşılık bekleyerek sevmek aptallık da, karşılık beklemeden sevmek daha büyük bir aptallık değil mi? "Hem duyguların en güzeli olan sevgini vereceksin, hem de karşılık beklemeyeceksin, bu aptallık değil de nedir?" diye düşünüyor olabilirsiniz.
Sevgiye karşılık beklememek aptallık değil!
Neden sevgiden yanayız?
Mutluluk için, yani kendimiz için.
Karşılık beklediğiniz anda, bu güzelliği, bu yüceliği, bu tadı, başkalarının iznine ve acımasızlığına, yani başkalarının denetimine terk etmiş olmuyor muyuz?
Sevgi ile aptallığı birbirinden ayıran en ince çizgi;
akıldır. Sevgi ancak akıl ile buluştuğu zaman bir anlam kazanıyor. Ve akıllı sevgi karşılıksızdır.
Çünkü iki ya da daha çok insanın her an aynı duygu, düşünce ve beklentilere sahip olması, aynı biçimde davranması olanaksızdır. Başkalarını ve insanlığı, onlar için değil, kendiniz için sevin. Böylece bitmez tükenmez bir enerji kaynağı emrinizde olacak.
Her işte, her ilişkide bir adım önde olacaksınız.
Çünkü en başta kendinizle, sonra da herkesle barışık ve dolayısı ile mutlu olacaksınız. Karşılık beklemediğiniz yani akıllı olduğunuz için de, size atılan kazıklar, yapılan haksızlıklar, kabalıklar tepenizden sıyrılıp gidecek.
Kötü insanlar, kin ve nefretleri, küçük hesapları içinde çirkinleşip, mutsuz bir yaşamın içine doğru yuvarlandıkça, siz sevginizin ürettiği güzellik denizinde hem yükselecek hem de yüceleceksiniz.
Yeter ki sevginize layık olmayan hödükleri, centilmen ve uygar insan kılığındaki kişileri, soyut bir insanlık kavramı içinde eritip saydamlaştırmayı bilin.
Bu ise gönlün değil, aklın işidir.
Onun için de sevgi akıldır.
"Dünyada karşılıksız sevgi var mıdır?" diyorsunuz.
"Bize bir örnek göster inanalım" diyorsunuz.
Anne babanın çocuklarına duyduğu sevgi karşılıksızdır. Bu, akıl ile duyguların bir sentezi değil, doğal bir içgüdüdür. Doğanın verdiği bu karşılıksız sevgi içgüdüsüne, akıl ile erişilebilir. Madem ki doğada bir örneği vardır, o halde insan aklı ile taklit edebilir, yeniden üretebilir.
İnsanları sevin ve onlardan karşılık beklemeyin.
Kendinizi aptal yerine koymadan sevmenin tek yolu budur. Bunun zor olduğunu biliyorum ama, mutluluğu kim kolay yakalamış ki?
Emre Kongar
Benim mutluluk reçetem “insanları seveceksin” ilkesidir. İnsanları seveceksiniz ama karşılıksız seveceksiniz. Çünkü insanoğlu vefasızdır.
Çünkü siz insanları severken, onlar size her türlü kötülüğü, kalleşliği yapabilir.
Hem de hemen bugün, bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa öbür gün, ama bir gün mutlaka, hem de çok yakında. İşte bu nedenle insanları karşılıksız seveceksiniz. Ancak böyle hem güçlü, hem sevgi dolu ve bu nedenle de mutlu olabilirsiniz.
İnsanları karşılıksız sevmek, ancak güçlü kişilerin marifetidir. İnsanların hem iyi hem kötü niteliklerini dikkate almadan onları koşulsuz severseniz, yaralanmanız kaçınılmaz olur. Sevginize karşılık beklerseniz, gücünüzü yitirirsiniz! Başkalarına, hem de sevdiklerinize, yani sizi kırabilecek, sizi incitebilecek kişilere bağımlı olursunuz.
Peki karşılık bekleyerek sevmek aptallık da, karşılık beklemeden sevmek daha büyük bir aptallık değil mi? "Hem duyguların en güzeli olan sevgini vereceksin, hem de karşılık beklemeyeceksin, bu aptallık değil de nedir?" diye düşünüyor olabilirsiniz.
Sevgiye karşılık beklememek aptallık değil!
Neden sevgiden yanayız?
Mutluluk için, yani kendimiz için.
Karşılık beklediğiniz anda, bu güzelliği, bu yüceliği, bu tadı, başkalarının iznine ve acımasızlığına, yani başkalarının denetimine terk etmiş olmuyor muyuz?
Sevgi ile aptallığı birbirinden ayıran en ince çizgi;
akıldır. Sevgi ancak akıl ile buluştuğu zaman bir anlam kazanıyor. Ve akıllı sevgi karşılıksızdır.
Çünkü iki ya da daha çok insanın her an aynı duygu, düşünce ve beklentilere sahip olması, aynı biçimde davranması olanaksızdır. Başkalarını ve insanlığı, onlar için değil, kendiniz için sevin. Böylece bitmez tükenmez bir enerji kaynağı emrinizde olacak.
Her işte, her ilişkide bir adım önde olacaksınız.
Çünkü en başta kendinizle, sonra da herkesle barışık ve dolayısı ile mutlu olacaksınız. Karşılık beklemediğiniz yani akıllı olduğunuz için de, size atılan kazıklar, yapılan haksızlıklar, kabalıklar tepenizden sıyrılıp gidecek.
Kötü insanlar, kin ve nefretleri, küçük hesapları içinde çirkinleşip, mutsuz bir yaşamın içine doğru yuvarlandıkça, siz sevginizin ürettiği güzellik denizinde hem yükselecek hem de yüceleceksiniz.
Yeter ki sevginize layık olmayan hödükleri, centilmen ve uygar insan kılığındaki kişileri, soyut bir insanlık kavramı içinde eritip saydamlaştırmayı bilin.
Bu ise gönlün değil, aklın işidir.
Onun için de sevgi akıldır.
"Dünyada karşılıksız sevgi var mıdır?" diyorsunuz.
"Bize bir örnek göster inanalım" diyorsunuz.
Anne babanın çocuklarına duyduğu sevgi karşılıksızdır. Bu, akıl ile duyguların bir sentezi değil, doğal bir içgüdüdür. Doğanın verdiği bu karşılıksız sevgi içgüdüsüne, akıl ile erişilebilir. Madem ki doğada bir örneği vardır, o halde insan aklı ile taklit edebilir, yeniden üretebilir.
İnsanları sevin ve onlardan karşılık beklemeyin.
Kendinizi aptal yerine koymadan sevmenin tek yolu budur. Bunun zor olduğunu biliyorum ama, mutluluğu kim kolay yakalamış ki?
Emre Kongar
kuyan ve ilgi duyan herkesin görüşünü merak etmekteyim,katılınız lütfen..
Yorum