Yahya Kemal Beyatlı

Collapse
X
 
  • Saat
  • Show
Clear All
new posts
  • hınçak
    Yeni üye
    • 23 Aralık 2007
    • 20

    #1

    Yahya Kemal Beyatlı

    SESSİZ GEMİ

    Artık demir alma günü gelmişse zamandan,

    Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.

    Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;

    Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

    Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,

    Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

    Bîçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!

    Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!

    Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;

    Bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler.

    Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,

    Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

    Sana Dün Bir Tepeden Baktım

    Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul
    Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiç bir yer
    Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul
    Sade bir semtini sevmek bile bir ömre bedel

    Nice revnaklı şehirler görünür dünyada
    Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan
    Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rüyada
    Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende kalan...
    :confused: ...ne zaman gözlerin gelse aklıma
    gözlerim bir yağmur bulutu taşır
    ve gönlüm yeni bir dertle tanışır......:D
  • yagmur
    Kıdemli
    • 29 Nisan 2008
    • 4717

    #2
    Nazar

    Gece, Leyla'yı ayın on dördü
    Koyda tenha yıkanırken gördü.
    "Kız vücudun ne güzel böyle açık!
    Kız yakından göreyim sahile çık!"
    Baktı etrafına ürkek, ürkek
    Dedi:"Tenhada bu ses nolsa gerek?"
    "Kız vücudun sarı güller gibi ter!
    Çık sudan kendini üryan göster!"
    Aranırken ayın ölgün sesini,
    Soğuk ay öptü beyaz ensesini,
    Sardı her uzvunu bir ince sızı;
    Bu öpüş gül gibi soldurdu kızı.
    Soldu, günden güne sessiz, soldu!
    Dediler hep: "Kıza bir hal oldu!"
    Ta içindendi gelen hıçkırığı,
    Kalbinin vardı derin bir kırığı.
    Yattı, bir ses duyuyormuş gibi lal.
    Yattı, aylarca devam etti bu hal.
    Sindi simasına akşam hüznü,
    Böyle yastıkta görenler yüzünü,
    Avuturlarken uzun sözlerle,
    O susup baktı derin gözlerle,
    Evi rüzgar gibi bir sır gezdi,
    Herkes endişeli bir şey sezdi.
    Bir sabah söyledi son sozlerini,
    Yumdu dünyaya ela gözlerini;
    Koptu evden acı bir vaveyla,
    Odalar inledi: "Leyla! Leyla!"
    Geldi köy kızları, el bağladılar...
    Diz çöküp ağladılar, ağladılar!

    Nice günler bu şeametli ölüm,
    Oldu çok kimseye bir gizli düğüm;
    Nice günler bakarak dalgalara,
    Dediler: "Uğradı Leyla nazara!"


    Yahya Kemal Beyatlı
    Birşeyi yapmak için, onu çok sevmelisiniz. Birşeyi sevmek için, ona delicesine inanmalısınız.

    Yorum

    Working...
    X

    Debug Information